AΛΚΜΗΝΗΣ ΚΟΓΓΙΔΟΥ ΠΕΡΑΣΜΑ, ΠΟΙΗΜΑΤΑ

Ελαιογραφία σε μουσαμά, έργο της Χρύσας Σιώτη εμπνευσμένο από
το ποίημα "Εικόνα Δεύτερη", ποιητ. συλλογή ΠΕΡΑΣΜΑ της ΑΛΚΜΗΝΗΣ ΚΟΓΓΙΔΟΥ

Προοίμιο

Για να φθάσεις στην ποίηση

θα διαβείς έτη φωτός

θα επιστρέψεις σ' αυτή τη γη

θα φιλήσεις το χώμα

που πάτησαν βουβοί ρασοφόροι

ζωγραφίζοντας χωρίς όνομα

κι όλοι όσοι περνώντας την ανηφοριά

σηκώναν το σταυρό τους.

Τότε θα μ' αναστήσεις κι εμένα 

που δεν ξέρω να μιλώ.  

Εικόνα Πρώτη

Στο δρόμο μου

χίλιοι ματωμένοι θησαυροί

ανοίγουν τα μάτια τους

στο αδιέξοδό μου.

Εξομολογούμαι προς το Φως

και προς τον Πατέρα.

Εδώ κάτω ο ένας σκορπάει

τον όλεθρος ο άλλος συναρμολογεί,

αλλού ακουμπώ το χέρι μου

κι αλλού παραγκωνίζομαι.

Ένα μωρό μου χαμογέλασε, 

με κάλεσε η αθωότητα 

και ξανάρχισα.

Τι κι αν άδειασε ο χώρος

θα την πληρώσω αυτήν την ερημιά.

Εικόνα Δεύτερη

Τα χέρια της φοβήθηκαν

τις γυάλινες πόρτες

τα γυάλινα ζώα.

Στα μάτια της κάθισε η νύχτα.

Το ρόδο μαράθηκε στα χείλη.

Το παιδί που μεγάλωνε τις σκιές

κάθισε στο ένα της πόδι

που ήταν πάνω στο άλλο

Αυτή με στεγνό μάτι

αποχαιρέτησε τη χαρά.

Τότε το παιδί πέταξε.

Εικόνα Τρίτη

Και θάρθει η  μέρα

και θάρθει το βράδυ

και κάθε μέρα

και κάθε βράδυ

από λίγος θάνατος.

Τα ροζ γαρύφαλλα

γίνανε κίτρινα

αυτή η χλωμάδα

το σώμα περιμένει

το σώμα περιμένει τη ζωή

ο Σταυρός την ανάσταση.

Και θάρθει η μέρα

και θάρθει το βράδυ

αλλά ο Χριστός

γεννιέται στη φάτνη

Το παιδί ανοίγει τα μάτια,

τα μάτια περιμένουν το φως

περιμένουν τη φθορά

και το παιδί να κατέβει

πρέπει για ν' ανεβεί. 

Εικόνα Τετάρτη

Σε φωνάζω και δεν μου αποκρίνεσαι,

προσεύχομαι να σε ξεχάσω

μα εσύ γίνεσαι όνειρο

να φύγω θέλω από τη θύμηση

και συ με ξεγελάς

στο παράθυρο γυαλίζει η σκιά σου,

σε πυκνές φυλλωσιές κρύβεσαι,

στα στενά δρομάκια ξεπροβάλλεις

πίνω καφέ και σε θυμάμαι,

στην ατέλειωτη βροχή κλαίει

κλαίει τ' όνομά σου.

Εικόνα Πέμπτη

Τώρα μόνη, να θυμάσαι έμεινες

τις μεγάλες ψιχάλες

που σκορπίζανε τον άνεμο,

τις προσδοκίες να γαλουχήσεις

θέλησες του μοιραίου ταξιδιού.

Σε καρτερούν οι γλάροι,

θυμούνται το τραγούδι,

που έμοιαζε με κύμα.

Η βροχή ξαναγυρίζει στην πόρτα σου,

μα εσύ δεν βρήκες την πέτρα

να θραύσεις τη μοναξιά σου.

Εικόνα Έκτη

Κοιτώ τα μάτια

τα ίδια μάτια

η ματιά αλλάζει

καθώς η ψυχή τρέφει

με άλλη τροφή το άλλο μάτι

και δεν αφήνει να γλιστρήσει

κάτω απ' το βλέφαρο

της αγάπης το τραγούδι.

Εικόνα Έβδομη

Όταν ο άλλος άνθρωπος είναι πλησίον

κι αγγίζει το βλέφαρό του

την άκρη του ματιού σου,

ξαφνιάζεται η καρδιά

κι ας μένει η κεφαλή άκαμπτη

μέσα στην ψεύτικη αδιαφορία.

Το πλήθος στην ομιχλώδη νύχτα

έψαχνε το όνομά του.

Ένα-ένα χωρίζανε τα σώματα,

πράξη ευδαιμονική

ύστερα από της συνάφειας

τη φλυαρία.

Εικόνα Όγδοη

Ακόμα και το λυκόσκυλο

ήξερε τις εγωϊστικές σου

προθέσεις.

Το είδα στη φωτογραφία

μάζεψε τα μέλη του

συνετά κι έσκυψε

το κεφάλι με θλίψη

μπροστά σ' αυτό 

που έμελλε να γίνει.